Hoe kinderen verdwalen in de Jeugdzorg

Geplaatst: 15 november 2012 in Criminele Organisatie, Jeugdzorg Maffia, Kindermisbruik en Kindermishandeling, Kinderontvoering, Kinderroof en Kindergijzeling

Het is een doolhof geworden, de Jeugdzorg. Of gemeenten ouders en kinderen sneller en beter gaan helpen is een grote vraag. En wie heeft de eindverantwoordelijkheid voor deze transitie?’

– VISIE – Hans Visser

“Sorry, mevrouw, we zijn in transitie. Nee, ik zou nu even helemaal niet meer weten waar u heen moet!” De moeder: “Maar kunt u me dan zeggen waar ik vóór deze transitie dan moest zijn? Want misschien is daar nog iemand?” “Nee, mevrouw, tenminste, ja dat dacht ik steeds totdat het me weer duidelijk werd dat het inmiddels toch weer anders was dan ik dacht. U kunt ….”

Ik dacht, laat ik zelf eens gaan bellen. Want er moet toch ergens één overzicht zijn van alle onderdelen en de samenhang daarin van ‘het systeem jeugdzorg’! Ik zag aan het begin daarvan al een zaadje op de band liggen. Want ja, ergens moet toch een logisch begin zijn voor een bevredigend einde van het zorgproces van zaadje tot … waar het kind op kan houden kind te zijn.

“Sorry, meneer, ja, nee, wij hebben dat niet, en ja, ik weet niet maar als u ….” 

Twintig telefoontjes en vele verbazingen verder zat ik mij af te vragen hoe het in Godsnaam mogelijk is dat dit systeem voor zulke kwetsbare kinderen – zonder overzicht en samenhang – zóver heeft kunnen functioneren! Overigens zonder de goede bedoelingen, inzet en persoonlijke toewijding van de individuele professionals tekort te doen. Maar wél om iets zichtbaar en bespreekbaar te maken wat al te lang zó’n doolhof voor hulpzoekende ouders is. En nu onder de mooie vlag ‘transitie’ omlaag geschoven wordt naar lagere overheden die dit hogerop mogen brengen. Want is ‘dit’ niet het fundament waarop wij in Nederland een duurzamer zorgsysteem voor de gehele welzijns- en gezondheids-lifecycle van de mens moeten kunnen bouwen?

Moet, als je het over verbeterde samenwerking hebt, de onderdelen daarvan niet eerst overzichtelijk in kaart zijn?

Wat ik voor mij zie in mijn zoektocht is een beeld van Google Earth met onder mij het landschap waar je de wegen ziet lopen die je als ouders/verzorgers van kwetsbare jeugd kunt gaan. En daar waar zij zich met hun vraag/probleem herkennen, dieper kunnen inzoomen op een antwoord, een organisatie met naam en telefoonnummer, op het document, op de kosten en wie wanneer wat wel en niet dekt. Op verschillende gelaagde niveaus. In combinatie met een systeem á la Tom-Tom. Online. Voortdurend geactualiseerd door gate-keepende terreinbeheerders die veranderingen en bewegingen monitoren gelijk luchtverkeersleiders bij vliegtuigen doen.

Wél naar Mars kunnen maar dit hier – dit overzicht (PDF) – niet voor elkaar krijgen?

Zo’n visueel overzicht van wie, wat, waar, wanneer en waarom, langs de ontwikkelleeftijdslijn van het kind, als rode draad moet het overdrachtsdocument zijn. Dat moeten de daarvoor verantwoordelijke ministeries en provincies gezamenlijk klaar maken voor overdracht. Voorbij Interdepartementaal verzuim e.a. vormen van ontlopen en verzaken van ieders eigen aandeel en verantwoordelijkheden.

Rode draad 

Waarom? Om de al fors gekorte gemeenten een eenduidige, geactualiseerde betrouwbare en samenhangende rode draad te geven waarlangs zij op véél verantwoordere en effectievere wijze deze verantwoordelijkheden over kunnen nemen. Dat scheelt de samenleving op nationaal en lokaal niveau bakken met tijd, geld en ergernis en vreselijk veel uitzoekerij. En daarmee hoeft het wiel niet overal opnieuw uitgevonden te worden. Hoe mooi die vrijheid in regelruimte ook wordt verkocht.

En dát systeem, dat is er al en we noemen haar Organisatie Navigatie Systeem. Een Infographic, Google Earth en Tom-Tom tegelijk. Voor wat je ook van A tot Z wilt visualiseren, in samenhang wil brengen en onderdelen met elkaar verbinden. Naar ieder scherm te simplificeren voor directe toegang. Altijd actueel in een wereld die morgen weer veranderd is. Maar het kind zich steeds geborgen weet in de veilige armen van Jeugdzorg ‘om de hoek’.

Eindverantwoordelijkheid 

De vraag die rest: “Wie heeft hier de (eind)regie op en wie is als eindverantwoordelijke bereikbaar en aanspreekbaar voor het goed functioneren van het geheel?” Niet van afzonderlijke onderdelen en onderdeeltjes, want daar kom je in om. Laat hij of zij zich nu bekend maken. Opdat we hem of haar de zorg van onze toekomst kunnen toevertrouwen. Héél benieuwd wie dat zal zijn. Ik wil hét zeker weten! Hét had mijn kind kunnen zijn of kleinkind kunnen worden waar ik mijn moeder en vader al verloren ben. ‘Somewhere in between’ had hét mij ook verder kunnen helpen waar ik te lang zoekende ben geweest.


Hans Visser is Directeur en Organisatievitalisator van het Nederlands en Vlaams Kenniscentrum voor Organisatievitaliteit en nog Onbenut Vermogen

Bron: http://www.gemeente.nu/web/Sociale-Zaken/Welzijn/Jeugd-en-onderwijs/Jeugdzorg-Artikel/56345/Hoe-kinderen-verdwalen-in-de-Jeugdzorg.htm

Advertenties
reacties
  1. heksenketel schreef:

    keiharde waarheid ! je hele site klasse !!

  2. hanspy schreef:

    Organisatie Navigatie Systeem wat hier gelinkt word is net zo onduidelijk als het hele Jeugdzorg is.

  3. G.J. McMurter schreef:

    Begin bij het begin!
    Stap voor stap.
    De eerste melding van zorgen door de ouder of door anderen, professionals en omstanders en het wordt bij het begin al een chaos!
    Morgen verder.

  4. G.J. McMurter schreef:

    De Nationale Ombudsman Rapport 2011/289

    Verzoekers hebben meermalen een melding gedaan bij het AMK over de situatie van hun kleindochter bij hun ex-schoondochter. Het AMK heeft vervolgens tot driemaal toe een onderzoek ingesteld en concludeerde dat de situatie niet dusdanig zorgelijk was dat ingrijpen noodzakelijk was.

    Een inspectrice jeugdzorg; een politie-apparaat, een directeur maatschappelijk werk vertelden mij dat er naar mij als grootmoeder waarschijnlijk nooit is geluisterd, omdat geen drie professionals hebben gezien dat een kind ernstig is mishandeld. Kinderen, gemeld door omstanders (zoals grootouders, zoals hierboven genoemd)moeten wachten tot hun kleinkinderen zwaar zijn mishandeld of op een gruwelijke wijze zijn gedood. voordat het AMK een officieel onderzoek gaat doen.

    De vraag is of de onderzoeken die de Nationale Ombudsman noemt, wel officieel
    geregistreerde onderzoeken waren, gemeld bij de vertrouwensarts?

    Of dat het onderzoeken waren zoals de maatschappelijk werkenden AMK deze afnemen
    bij omstanders die zorgen melden, genoemd door de Inspectie Jeugdzorg in haar onderzoeken … het uiten van zorgen?
    Onderzoeken waarbij de melder van zorgen beoordeeld worden op betrouwbaarheid en geloofwaardigheid en gespeend van alle medische kennis t.o.v. de problematiek die de grootouders meldden.

    Je kunt bij het AMK namenlijk alleen een officiele melding doen als drie professionals hebben gezien dat een kind zwaar is mishandeld en daarom staat er in het Rapport 2011/289 dat de situatie nog niet zo zorgelijk was dat “ingrijpen” noodzakelijk was.

    Het AMK grijpt pas in als ze de situatie zo hebben laten escaleren totdat er een ernstige situatie is ontstaan!
    Dan grijpen ze in en dan plaatsen ze kinderen in pleeggezinnen en in internaten en in jeugdgevangenissen.
    Jammer, dat de Nationale Ombudsman geen inzicht in de onderzoeken gevraagd heeft die erdoor het AMK waren gedaan?
    Nu trekt hij conclusies op grond van onbekend gebleven variabelen in zijn onderzoek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s