Bureau Jeugdzorg....

Vandaag las ik in diverse kranten dat een jonge vader een schadeclaim van 1 miljoen euro heeft ingediend bij Bureau Jeugdzorg Stadsregio Rotterdam. De man heeft zijn kind acht jaar niet gezien en stelt dat Bureau Jeugdzorg hem al die tijd het contact met zijn kind heeft onthouden op oneigenlijke gronden.

Ik ken het dossier van deze vader en zijn kind niet, dus ik weet niet of dit de meest geijkte weg is om zijn doel te bereiken. Maar ik ken het dossier Bureau Jeugdzorg wel zeer goed en Stadsregio Rotterdam nog veel beter! Laat ik daar eens wat uit opdiepen…

In 2010 overleden door niet natuurlijke oorzaken drie kinderen die bekend waren bij Bureau Jeugdzorg Stadsregio Rotterdam. Er volgde een onderzoek door de Inspectie Jeugdzorg en het rapport was zeer kritisch. De aanbevelingen die destijds door de inspectie zijn gedaan hebben geleid tot betere afspraken tussen de Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdzorg. Dat heeft een vervolgonderzoek van de inspectie begin van dit jaar ook bevestigd. Prima afspraken. Maar: ik heb persoonlijk ervaren dat ze niet worden nagekomen, er is niets verbeterd. Jeugdzorg heeft twee werkelijkheden: een papieren (windowdressing voor het geld) en een dagelijkse praktijk (voor (groot)ouder en kind).

Uit de rapportages in 2010 blijkt dat er een te hoge werkdruk is voor uitvoerende medewerkers. Je zou verwachten dat er dan verbeteringen komen, maar dat is niet het geval, in tegendeel. Uit een vertrouwelijk onderzoek van Ernst & Young in 2011 blijkt dat Jeugdzorg nog veel meer bezuinigt op uitvoerend personeel om zo de andere kosten (managers, gebouwen?) te kunnen dekken…. Ernst & Young schrijft letterlijk dat de ‘caseload‘ nog meer boven de norm is komen te liggen in het laatste half jaar.

Een willekeurige aanbeveling uit een rapport van de Raad voor de Kinderbescherming over een omgangszaak: ”Het verdient – gezien de sterke hechting tussen vader en zoon en de adequate interacties tussen vader en zoon – aanbeveling dat Johan vaker bij zijn vader is, liefst ook op doordeweekse dagen”. Bureau Jeugdzorg schrijft in juli 2011, december 2011, januari 2011 en op 11 april 2012: ”Omgang moet op basis van gelijkwaardigheid en evenredigheid geregeld worden”.
Jeugdzorg op 13 april 2012 (twee dagen later) aan de rechtbank: ”We adviseren de omgang tussen vader en kind op doordeweekse dagen te beëindigen zodat de vader eenmaal per twee weken contact heeft met zijn kind in het weekend”. Als de rechter vraagt of Jeugdzorg haar beleid consistent is, antwoordt men “ja”. Vergelijk 11 april en 13 april…..

Een voogd: “Kunt u mij de data nog eens doorgeven van de vakanties? Ik ben mijn stukken ergens kwijt geraakt”. De vader mailt de stukken (voor de vijfde keer). Er komt een mail van de teamleider:”Wilt u niet meer mailen, dat is niet veilig i.v.m. privacy en het is ons niet duidelijk wat u met die mails wilt”.

Een vakantie moet verdeeld worden. De gedragsdeskundige van Jeugdzorg verdeelt 18 dagen als volgt: zes dagen bij vader, de rest bij moeder. Ze noemt dit “evenredig”. Vader protesteert. De gedragsdeskundige blijft bij haar standpunt: het is gelijkelijk verdeeld. Vader houdt vol. De gedragsdeskundige: “Weekenden tellen niet mee”. Vader houdt vol. De gedragsdeskundige: “De weekenden tellen wel mee, maar ik kan alleen in hele dagen tellen”. Vader:”U negeert een gerechtelijk bevel, mijn zoon hoort dan bij mij te zijn”. De gedragsdeskundige: ”Ik zal er naar kijken…”. Vader hoort nooit wat terug.

Een ouder: ”Waar is dat rapport van die mevrouw? Dat hoort in het dossier te zitten”. De voogd en de gedragsdeskundige: ”Dat hebben we er uit gehaald, dat leek ons beter”. De ouder eist het rapport op en klaagt over de manipulatie met het dossier. De beide hulpverleners ontkennen vervolgens dat zij zulks gezegd hebben. De teamleider – die niet bij het gesprek was – schrijft ook dat ze dat niet gezegd hebben. Maar….. de ouder had het gesprek opgenomen. Het is letterlijk zo gezegd.

Een ouder: ”Waar zijn alle verslagen van de gesprekken tussen de ouders en u?”. De voogd: ”Ik maak nooit verslagen van die gesprekken”. Maar het plan van aanpak maakt wel melding van allerlei zaken op basis van die gesprekken (die niet kloppen). Elke controle ontbreekt.

Een ouder vraagt aan een gedragsdeskundige wat haar beroepsvereniging is, omdat men een klacht in wil dienen. De teamleider schrijft aan de ouder dat ze geen privé informatie verstrekken over medewerkers. Na twee maanden aandringen volgt een mail: de gedragsdeskundige is lid van een Belgische club zonder tuchtrecht en zonder een klachtenprocedure. Haar opleiding weigert ze te vertellen.

Jeugdzorg Rotterdam maakt een plan van aanpak dat negen maanden na de wettelijk termijn klaar is. Zonder dat met de ouders te bespreken.

Men weigert een kopie te verstrekken van het dossier aan een ouder met volledig gezag in verband met de privacy van zijn kind (van vier jaar oud).

Een ouder toont met feiten aan dat hij gelijk heeft. Bureau Jeugdzorg loopt weg uit het klachtgesprek. De teamleider : “Omdat de ouder aan zijn standpunt vast bleef houden was constructief overleg niet mogelijk”. In de ogen van Jeugdzorg is het constructief wanneer je je terecht ingenomen standpunt opgeeft en hen gelijk geeft.

Wie zich effectief verweert wordt afgeschilderd als querulant en grensoverschrijdend. Soms wórden ouders dat ook. Laatst beukte een vader de ruiten in bij Jeugdzorg in Alkmaar. Het wachten is op een ouder die nog meer geweld gaat gebruiken, ten einde raad.

Zijn dit excessen? Welnee. Ze komen allemaal uit de dagelijkse praktijk, ik ken ze als professional en als ouder, als collega en als (gelukkig ex-) cliënt van Jeugdzorg. Dossiers zijn incompleet, afspraken worden niet nagekomen, rapportages deugen niet, de Wet op de Jeugdzorg, de Algemene Wet Bestuursrecht en de Wet Openbaarheid van bestuur worden door Bureau Jeugdzorg dagelijks overtreden op grote schaal. De man in de Rotterdamse kwestie heeft het over “Kinderroof”. Ik ben benieuwd of dat zo wordt erkend door de rechter. Als dat zo is, is de volgende vraag of Jeugdzorg dan een criminele organisatie is, aangezien dit alles op grote schaal, dagelijks zo gebeurt. Ik zal de casus met meer dan normale belangstelling volgen.

De nationale ombudsman Alex Brenninkmeijer is onlangs samen met de kinderombudsman Marc Dullaert een onderzoek gestart naar de praktijken van Bureau Jeugdzorg bij de hulpverlening aan ouders en kinderen bij complexe scheidingssituaties. Ik kan de uitslag nu al wel voorspellen: een regelrechte ramp. Zou dat wat uitmaken? Welnee, de politiek lijkt verlamt en de jaarlijkse stroom van honderden miljoenen naar Jeugdzorg gaan gewoon door. Tegen beter weten in. Opeenvolgende ministers hebben zich gedragen als de cheerleaders van Jeugdzorg en pompen maar steeds meer geld in iets van nachtmerrieachtige afmetingen dat al jaren faalt.

In 2009 concludeerde dezelfde Alex Brenninkmeijer: ”Jeugdzorg heeft een ernstige gedragsstoornis”. We zijn drie jaar verder en ik trek de volgende conclusie: Jeugdzorg heeft inmiddels een ernstige persoonlijkheidsstoornis, meneer Brenninkmeijer, niet meer te genezen.

Ik weet niet of de man van 1 miljoen een kans van slagen heeft, maar ik gun hem van harte dat hij wint. En ik adviseer alle ouders, gescheiden en ongescheiden, om waar dat maar kan Bureau Jeugdzorg buiten de deur te houden. In het belang van je kind.

Bron: http://www.madcompany.nl/blog/59159/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s